De jonge vrouw was verbaasd dat de Regenmaker voldoende om haar gaf om dit te vragen.
Verlegen antwoordde ze: Het is prettig je stem te horen, Regenmaker, ik voel verdriet in me opkomen. De regenboog was schitterend maar het was alleen maar een illusie. De kleuren vervaagde zodra de zon niet langer door de regendruppels scheen. En mijn geluk lijkt ook alleen maar op illusies gebaseerd te zijn. Ik word nu weer erg verdrietig.
De Regenmaker luisterde:
Hij sprenkelde een paar regendruppels in het rond en vroeg is er nog water? Is er nog zon?
Zo ja dan is de regenboog er ook nog steeds. Hij is alleen maar verborgen in de plooien van de tijd en je kunt hem uitsluitend zien als de zon en de regendruppels met elkaar ontmoeten.
De jonge vrouw dacht na over de woorden van de Regenmaker. Toen vroeg ze: Als de regenboog weg is, Regenmaker, mist de hele natuur hem dan niet?
'Nee' antwoordde de Regenmaker want hij is nooit weg, hij is alleen maar uit het zicht verdwenen. Hij is nog steeds aanwezig in de herinnering van iedereen die hem gezien heeft en in je gedachte kan je hem ogenblikkelijk terughalen.
De herinnering aan het geluk is in je geest opgesloten. Je hoeft die herinnering alleen maar op te roepen om het geluk weer in je hart te voelen.
Dit kun je op elk moment doen waarop je bedroeft bent. De vrouw opende haar geest en riep daar de herinnering aan de regenboog op. En haar hart zwol op door de schoonheid ervan, alsof de regenboog vlak voor haar gezicht aanwezig was. Het werkt, Regenmaker. De schoonheid van de regenboog is in mijn geheugen bewaard gebleven.
De herinnering aan alle schoonheid in je leven blijft in je geheugen bewaard.
Je kunt je verdriet altijd verdrijven door jezelf de herinnering aan vreugde te koesteren.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten